|
Zurück zue d Markgräfler Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)
D zweite Bref vum Paulus an Korinther
Was in däm Buech schtohtD erschte Bref, wo Paulus an de Gmeinde in Korinth gschribe het, het de Probleme noh nit alli glest.Ä baar Lit in d Gmeinde hän di geischtlichi Autorität vum Paulus azwiefelt. S ware nämlich noh anderi Lit in Korinth ufträte, wo sich Aposchtel gnennt hän. Un de hän de Korinther mit glänzenda Red fir sich vuinahmt. Paulus warnt d Gmeinde dodvor, sich allzue schnell dodvu beidrucke z lo, we öbber (ebber) agibt un we na (er) ufträhte doet. Sie sollte leba teschde, was wirklich iba Jesus un iba d Glaube gsait wird. D Bref macht dittlich, we truurig Paulus dodriba war, daß nen sini Korinther mißvuschtande hän. Uf d andere Site fräit da (er) sich aba dodriba, daß d Gmeinde ä baar Aschteß üs sinem erschte Bref in Tate umgsetzt het. Doddurch, daß sa (er) d Korinther Erfahrunge üs sinem eigene Läbä witage doet, will la (er) ne vor Auge fihre, we gnädig Gott isch un we na's (er's) Bese zuem Guete wende ka.
We des Buech ufbaut isch
Die Einleitungen und der Aufbau von Dieter Zimmer hier --->
S 1. KapitelD Paulus greßt un isch Gott gegeiba dankbar1,1 Paulus, ä Aposchtel Christi Jesus durch d Wille Gottes, un Timotheus, unsa Brueda, a de Gmeinde Gottes in Korinth samt alle Heilige in ganz Achaja:1,2 Gnade isch mit äich un Friide vu Gott, unsam Vada, un däm Herrn Jesus Chrischtus! Paulus dankt Gott dfir, daß sa (er) nem hilft1,3 Globt isch Gott, dr Vada unsares Herrn Jesus Chrischtus, dr Vada vu d Barmherzigkeit un (a) Gott vu allem Troscht, 1,4 der uns treschtet in all unsera Trebsal, dmit mir au treschte kenne (könne), de in allaläi Trebsal sin, mit däm Troscht, mit däm mir selba treschtet wäre vu Gott. 1,5 Denn we de (a) (b) Liede Christi viel iba uns kumme, so wäre mir au (c) viel treschtet durch Chrischtus. 1,6 (a) Hän mir aba Trebsal, so gschieht (bassiert) s äich zuem Troscht un Heil. Hän mir Troscht, so gschieht (bassiert) s zue äirem Troscht [un Heil], was sich wirksam zeigt, wenn ihr mit Geduld deselbä Liede ertrage, de au mir liede. 1,7 Un unsri Hoffnig schtoht fescht fir äich, wel mir wisse: we ihr an d Liede deilhän, so den ihr au am Troscht deilha.1,8 Denn mir wen äich, lebi Breda, nit vuschwiege de (a) (b) Vufolgig, de uns in dr Provinz Asien widafahre isch, wo mir iba de Maße bschwert ware iba unsari Kraft, so daß mir au am Läbä vuzagt hän 1,9 un's bi uns selba fir bschlosse ka hän, mir müen schterbe. Des isch aba gschehe (bassiert), dmit mir unsa Vuträue nit uf uns selba hän, sundern uf Gott, der di Dote uferweckt, 1,10 der uns üs solcha Anscht errettet het un errette wird. Uf nen hoffe mir, na (er) wird uns au etze rette. 1,11 Dozue helfe au ihr durch (a) äiri Fürbitte fir uns, dmit unsatwägä fir de Gabe, de uns ge isch, durch vieli Lit viel Dank dobrocht wird. Paulus isch zuevulässig1,12 Denn des isch unsa Röhm: des (a) (b) Ziignis (Züügnis) vu unsarem Gwisse, daß mir in Infalt un göttlicha Erlichkeit, nit in (c) fleischlicha Gschytheit, sundern in dr Gnade Gottes unsa Läbä in d Welt gfihrt hän, un des vor allem bi äich. 1,13 Denn mir schribe äich nigs anderes, als was ihr läse un au vuschtehn. Ich hoff aba, ihr den's noh vellig vuschtoh, 1,14 we ihr uns zuem Deil au scho vuschtante hän, nämlich, daß (a) mir äira Röhm sin, we au (b) ihr unsa Röhm sin am Dag unsares Herrn Jesus.
Paulus ändert sini Plän1,15 Un in solchem Vuträue wott ich znächscht zue äich kumme, dmit ihr abamols ä Wohltat gregä. 1,16 Vu äich üs wott ich nohch Mazedonien go, üs Mazedonien wida zue äich kumme un mi vu äich gleite losse nohch Judäa. (a) 1,17 Bi ich öbbe liechtfertig gsi, wo ich des ha welle? Odr isch mi Vorha fleischlich, so daß des Jo Jo bi mir au ä Nei Nei isch? 1,18 Gott isch mi Ziige, daß unsa Wort bi äich nit au Jo un Nei isch. 1,19 Denn d Suhn Gottes, Jesus Chrischtus, der unda äich durch uns predigt worde isch, durch mich un (a) Silvanus un Timotheus, der war nit Jo un Nei, sundern s war alles wohr in nem. 1,20 Denn uf alli Gottesvuheißige isch in nem des Jo; drum schwätze mir au durch nen des Amen, Gott zuem Lob. 1,21 Gott isch's aba, der uns fescht macht samt äich in Chrischtus un uns (a) gsalbt 1,22 un (a) vusieglet un in unsri Herze (b) (c) als Undapfand d Geischt ge het.1,23 Ich ruef aba Gott zuem Ziige a gege mi Seele, daß ich äich schone wott un drum nit wida nohch Korinth kumme bi. 1,24 Nit daß mir (a) (b) Herre wäre iba äira Glaube, sundern mir sin Helfa äira Fräid (Freud); denn ihr schtehn im Glaube. S 2. KapitelTruurigkeit un Fräid (Freud)2,1 Ich ha aba des bi mir bschlosse, daß ich nit abamols in Truurigkeit zue äich käm. (a) (b) 2,2 Denn wenn ich äich truurig mach, wer soll mi dann (dnoh) frehlich mache? Doch nur der, der vu mir truurig wird. 2,3 Un ebe des ha ich gschribe, dmit ich nit, wenn ich kumm, iba de truurig si mueß, iba de ich mi fräie soll. Ha ich doch zue äich alle Vuträue, daß mi Fräid (Freud) äich alle ä Fräid (Freud) isch. 2,4 Denn ich schribt äich üs große Trebsal un Angscht vu Herze unda viel Träne; nit, dmit ihr truurig wäre solle, sundern dmit ihr de Lebi wiße, de ich ha bsunders zue äich. Vugebe däm, der wo si Ischtellig gändert het2,5 Wenn aba öbber (ebber) Betrebnis agrichtet het, der het nit mich truurig gmacht, sundern zuem Deil, dmit i nit z viel sag, äich alli. 2,6 S isch aba gnoe, daß sella vu d meischte gschtroft isch, 2,7 so daß ihr etze nem desto me vugän un nen treschte solle, dmit da (er) nit in allzue großi Truurigkeit vusinkt. 2,8 Drum vumahn ich äich, daß ihr nem Lebi gän. 2,9 Denn drum ha ich au gschribe, um äiri Bwährig z erkenne, ob ihr brav sin in alle Schtickli. 2,10 Wäm aba ihr ebis vugän, däm vugib ich au. Denn au ich ha, wenn ich ebis z vuge ha, so vugib ich wägä äich (a) vor Christi Agsicht, 2,11 dmit mir nit ibavordeilt wäre vum Sadan; denn uns isch wohl klar (bwußt), (a) (b) was sa (er) im Sinn (Gmeht) het.Paulus reist vu Troas nohch Mazedonien2,12 Als ich aba nohch Troas kumm, z predige des Evangelium Chrischti, un mir (a) (b) ä Dire ufdoe war in däm Herrn, 2,13 do ha ich kei Rueh in minem Geischt, wel ich (a) Titus, mi Brueda, nit find; sundern (b) ich nimm Abschied vu nene un fahrt nohch Mazedonie.
Wer isch d Ufgabe als Aposchtel gwagse?2,14 Gott aba isch's dankt, der uns alliziit Sieg git in Chrischtus un zeigt (offenbart) d Wohlgeruch vu sinere Isicht durch uns an alle Plätz! 2,15 Denn mir sin fir Gott ä Gschmäckli (Wohlgruch) Chrischti unda däne, de grettet wäre, un unda däne, de vulore wäre: (a) 2,16 (a) däne ä Gruch vum Tod zuem Tod, däne aba ä Gruch vum Läbä zuem Läbä. (b) Wer aba isch dzue tichtig? 2,17 Mir sin jo nit we vieli, de mit däm Wort Gottes Gschäft (Handel) mache; sundern we ma (a) (b) (c) üsare Erliche Huut un üs Gott schwätze mueß, so schwätze mir vor Gott in Chrischtus.S 3. KapitelIhr sin unsa Bref, der wo vu d Lit gläse wird3,1 Fange mir denn abamols a, (a) uns selbscht zue empfehle? Odr bruuche mir, we gwissi Lit, Empfehlige (Bref) an äich odr vu äich? 3,2 Ihr sin unsa Bref, in unsrem Herz gschribe, un gläse vu alle Mensche! 3,3 Isch doch bekannt wore, daß ihr ä Bref Chrischti sin, durch unsa Denscht zuebreitet (zwäg gmacht), gschribe nit mit Tinte, sundern mit däm Geischt vum lebändige Gott, nit uf (a) schteinerni Blatte (Dafle), sundern uf fleischerne Blatte (Dafle), nämlich äiri Herze.
D alde un d näje Bund3,4 So ä Vuträue aba hän mir durch Chrischtus zue Gott. 3,5 Nit daß mir tichtig sin vu uns selba üs, uns ebis zuezrechne als vu uns selba üs; sundern (a) daß mir tichtig sin, isch vu Gott, 3,6 der uns au tichtig gmacht het zue Dena vum (a) (b) näje (naie) Bund, nit vum (c) Buechschtabe, sundern vum Geischt. Denn d Buechschtabe bringt einem um, aba d (d) Geischt macht lebändig.3,7 Wenn aba scho des Amt, des d Tod brint un des mit Buechschtabe in Schtei ghaue war, Herrlichkeit het, so daß de Israelite des Gsicht (d Visasch) vum Moses nit aluege kenne (könne) wägä dr Herrlichkeit uf sinem Gsicht, de doch ufghert het, 3,8 we soll nit viel me des Amt, des d Geischt git, Herrlichkeit ha? 3,9 Denn wenn des Amt, des zuer Vudammnis fihrt, Herrlichkeit het, weviel me het des Amt, des (a) (b) zuer Grechtigkeit fihrt, ibamessig Herrlichkeit. 3,10 Ja, selli Herrlichkeit isch nit fir Herrlichkeit z achte gegeiba d ibamessigä Herrlichkeit. 3,11 Denn wenn des Herrlichkeit het, was ufhert, weviel me wird des Herrlichkeit ha, was bliebt. 3,12 Wel mir etze solchi Hoffnig hän, sin mir voll große Zuevasicht 3,13 un den nit we Moses, der ä Decki vor si Gsicht (Visasch) ghängt het, dmit de Israelite nit sähn kenne (könne) des End dr Herrlichkeit, de ufhert. 3,14 Aba (a) (b) ihr Gmeht (Sinn) wird vuschtockt. Denn bis uf d hiitige Dag bliebt de Decki zuedeckt iba däm alde Teschtament, wenn sie's läse, wel sie nur in Chrischtus abdoe wird. 3,15 Aba bis uf d hiitige Dag, wenn Moses gläse wird, hängt de Decki vor ihrem Herz. 3,16 Wenn Israel aba (a) sich umkehrt zuem Herrn, so (b) wird de Decki wägdoe. 3,17 Dr Herr isch dr Geischt; wo aba dr Geischt vum Herrn isch, do isch Fräiheit. 3,18 Etze aba sähn mir alli mit ufdecktem Gsicht de (a) Herrlichkeit vum Herrn we in nem Schpegel, un mir wäre vuklärt in si Bild vu eina Herrlichkeit zuer andere vum Herrn, der dr Geischt isch. S 4. KapitelPaulus het nigs zue vuschtecke4,1 Drum, wel mir des Amt hän nohch dr (a) Barmherzigkeit, de uns widafahre isch, wäre mir nit med, 4,2 sundern mir miede schändlichi Heimlichkeite un (a) (b) gehn nit mit Lischt um, fälsche au nit Gottes Wort, sundern durch Offenbarig dr Wohret empfehle mir uns däm Gwisse alle Mensche vor Gott. 4,3 Isch etze aba unsa Evangelium vudeckt, so isch's däne vudeckt, (a) de vulore gehn, 4,4 d Ungläubige, däne dr Gott vu däre Welt d Sinn (s Gmeht) vublendet het, daß sie nit sähn des helle Lecht vum Evangelium vu d Herrlichkeit Chrischti, wela isch (a) des Ebebild Gottes. 4,5 Denn mir predige nit uns selbscht, sundern Jesus Chrischtus, daß sa (er) dr Herr isch, (a) mir sin aba äiri Knecht um Jesu wille. 4,6 Denn (a) Gott, der sait: Lecht soll üs dr Nacht vorlaichte, der het ä (b) helle Schien in unsri Herze ge, daß durch uns entstünd de Erlaichtig zuer Isicht vu d Herrlichkeit Gottes in däm Agsicht Jesu Chrischti.Ä Schatz in erdena Kanne4,7 (a) (b) Mir hän aba d Schatz in erdene Kanne, dmit de ibamessigi Kraft vu Gott isch un nit vu uns. 4,8 Mir sin vu alle Site unda druck, aba mir hän kei Angscht. Uns isch bang, aba mir vuzage nit. 4,9 Mir liede Vufolgig, aba mir wäre nit vulo (sin nit äleinig). Mir wäre undadruckt, aba mir kumme nit um. 4,10 Mir (a) (b) tragä alliziit des Schterbe [vum Herrn] Jesus am Lyb (Ranze), dmit au des Läbä Jesus an unsarem Lyb (Ranze) bekannt wird. 4,11 Denn mir, de läbä, (a) wäre imma in d Tod ge wägä Jesus, (b) dmit au des Läbä Jesus bekannt wird an unsarem schterbliche Fleisch. 4,12 So isch etze dr Tod mächtig in uns, aba des Läbä in äich. 4,13 Wel mir aba dselbe Geischt vum Glaube hän, we gschribe schtoht (Psalm 116,10): "I (Ich) glaub, drum sag i (ich)", so glaube mir au, drum schwätze mir au; 4,14 denn mir wisse, daß der, der d Herrn Jesus uferweckt het, wird uns au auferwecke mit Jesus un wird uns vor sich schtelle samt äich. (a) 4,15 Denn (a) s gschieht (bassiert) alles um äich, dmit de ibamessigi Gnade durch de Danksagig viela noh viel me (richa) wird zuer Ehri Gottes. 4,16 Drum wäre mir nit med; sundern wenn au unsa ußere Mensch vufüllt (vuflallt), so wird doch (a) dr innere vu Dag zue Dag ernäjert.Lueg uf des, was ewig isch!4,17 Denn unsri Trebsal, de ziitlich un liecht isch, schafft ä ewigi un iba alli Maße gwichtigi Herrlichkeit, (a) (b) 4,18 uns, de mir nit sähn uf des Sichtbare, sundern (a) uf des Unsichtbare. Denn was sichtbar isch, des isch ziitlich; was aba unsichtbar isch, des isch ewig.S 5. KapitelÄ näje Lyb (Ranze)5,1 Denn mir wisse: wenn unsa irdisches Huus, de (a) Hitte, abbroche wird, so hän mir ä Bau, vu Gott baut, ä Huus, nit mit Händ gmacht, des ewige isch im Himmel. 5,2 Denn drum jommere mir au un sehne uns dnohch, daß mir mit unsarem Huus, des vum Himmel isch, azogä wäre, 5,3 wel mir dann (dnoh) azogä un nit nackt gfunde wäre. 5,4 Denn solang mir in der Hitte sin, jommere mir un sin bschwert, wel mir leba nit üszogä, sundern (a) azogä wäre wen, dmit des Schterbliche vuschlunge (gfrässä) wird vum Läbä. 5,5 Der uns aba dzue gmacht het, des isch Gott, der uns (a) (b) (c) als Pfand d Geischt ge het. 5,6 So sin mir denn alliziit getroscht un wisse: solang mir im Lyb (Ranze) huuse, (a) vuwiele mir wiet ab vum Herrn; 5,7 denn mir wandle im Glaube un nit im Klotze (Luege). (a) (b) 5,8 Mir sin aba getroscht un hän vielme Luscht, d Lyb (Ranze) z vulo un dheim z si bim Herrn. (a) 5,9 Drum setze mir au unsri Ehri dori, ob mir dheim sin odr in dr Fremdi, daß mir nem gfalle. 5,10 Denn (a) (b) (c) mir messe alli bekannt wäre vor rem Richtaschtuehl Chrischti, dmit (d) (e) jeda si Lohn gregt fir des, was sa (er) doe het bi Läbziite, s isch guet odr bes.Mir anschtatt (vuträte) Chrischtus5,11 Wel mir etze wisse, daß dr Herr z firchte isch, sueche mir Mensche z gwinne; aba vor Gott sin mir bekannt. Ich hoff aba, daß mir au vor äirem Gwisse bekannt sin. 5,12 Dmit (a) (b) empfehle mir uns nit abamols bi äich, sundern gän äich Aloß, äich unsa z rehme, dmit ihr sage kennt däne, de sich vum Üßere rehme un nit vum Herz üs. 5,13 Denn wenn mir üßa uns ware, so war's fir Gott; sin mir aba bsunne, so sin ma´s (mir)'s fir äich. 5,14 Denn de Lebi Chrischti drängt uns, zmol mir ibaziigt sin, daß, wenn eina fir alli gschtorbe isch, so sin sie alli gschtorbe. 5,15 Un na (er) isch drum fir alli gschtorbe, dmit, de do läbä, etze (a) nit sich selba läbä, sundern däm, der fir sie gschtorbe un ufgschtande isch.5,16 Drum kenne mir vu etze a nemads me nohch rem Fleisch; un au wenn mir Chrischtus kennt hän nohch rem Fleisch, so kenne mir nen doch etzed so nimmi. 5,17 Drum: (a) (b) (c) Isch öbber (ebber) in Chrischtus, so isch scha (er) ä näjes (naies) Gschöpf; des Alde isch vugange, lueg, (d) Näjes (Naies) isch wore. 5,18 Aba des alles vu Gott, der uns (a) mit sich selba vusehnt het durch Chrischtus un uns des Amt ge, des de Vusehnig predigt. 5,19 Denn Gott war in Chrischtus un vusehnt de Welt mit sich selba un rechnet ne ihri Sinde nit zue un het unda uns ufgrichtet des Wort vu d Vusehnig. (a) (b) 5,20 So sin mir etze (a) Botschafta an Chrischti Schtatt, denn Gott ermahnt durch uns; so bitte mir etze an Chrischti Schtatt: Len äich vusehne mit Gott! 5,21 Denn na (er) het den, der (a) vu keina Sinde gwißt het, (b) (c) fir uns zur Sinde gmacht, dmit mir in nem de (d) (e) Grechtigkeit hätte, de vor Gott gilt. S 6. KapitelUnsa Läbä bewiest, daß mir Gott dene6,1 Als (a) Mitarbeita aba vumahne mir äich, daß ihr de Gnade Gottes nit vugeblich gregt (empfange) hän. 6,2 Denn na (er) sait (Jesaja 49,8): "I (Ich) ha di zuer Ziit vu d Gnade ghärt un ha dir am Dag vum Heil ghulfe." Lueg, (a) etzed isch de Ziit vu d Gnade, lueg, etzed isch der Dag vum Heil! 6,3 Un mir gän in nigs irgendeinen Aschtoß, dmit unsa Amt nit vuläschtert wird; 6,4 sundern in allem erwiese mir uns als Dena Gottes: in großa Geduld, in Trebsale, in Net (Nöte), in Ängschte, 6,5 in Schleg, in Gfängnisse, in Vufolgig, im Abmehä, im Wache, im Faschte, (a) (b) 6,6 im (a) Erlich si, in Isicht, in Langmuet, in Freundligkeit, im heilige Geischt, in echta Lebi, 6,7 in däm (a) Wort dr Wohret, in dr (b) Kraft Gottes, mit d (c) Waffe dr Grechtigkeit zuer Rechte un zuer Linke, 6,8 in Ehri un Schand; in besem Gschwätz un guetem Gschwätz, als Vufihra un doch wohr; 6,9 als de Unbekannte, un doch bekannt; als de (a) am vureckä sin un lueg, mir läbä; als de (b) (c) Gschlagene, un doch nit umbrocht; 6,10 als di Trurige, aba alliziit frehlich; (a) als di Arme, aba de doch vieli rich mache; als de nigs hän, un doch alles hän. 6,11 O ihr Korinther, unsa Muul (Gosch) het sich äich gegeiba ufdoe, unsa Herz isch wiet wore. 6,12 Eng isch nit dr Platz, den ihr in uns hän; eng aba isch's in äire Herze. 6,13 Ich schwätz mit äich als (a) mit mine Kinda; schtelle äich doch zue mir au so, un mache au ihr äichi Herze wiet.
Trennt äich vu allem, was bes isch!6,14 Zehn nit am fremde Joch mit d Ungläubige. Denn was het de Grechtigkeit z schaffe mit d Ungrechtigkeit? (a) Was het des Lecht fir Gmeinschaft mit d Nacht? 6,15 We schtimmt Chrischtus ibai mit Beliar? Odr was fir ä Deil het d Gläubige mit däm Ungläubige? 6,16 Was het d Tempel Gottes gmein mit d Götze? (a) Mir aba sin d Tempel vum lebändige Gott; denn Gott sait (3. Moses 26,11.12; Hesekiel 37,27): "I (Ich) will unda ne huuse un wandle un will ihr Gott si, un sie solle mi Volk si." 6,17 Drum (a) "gehn üsä vu nene un sundere äich ab", sait dr Herr; "un rihrt nigs Unreines a, so will ich äich aneh 6,18 un äira Vada si, un ihr solle (a) (b) mini Buebä (Sühn) un Techta si", sait dr Herr Gott (Jesaja 52,11; Hesekiel 20,41; 2. Samuel 7,14). |
S 7. Kapitel7,1 Wel mir etze solchi Vuheißige (Vuschpreche) hän, mini Lebe, so len uns vu allene Dreckflecke vum Fleisch un vum Geischt uns sufa mache un de Heiligung z end bringe im Respekt vor Gott.
Vuträue uns doch!7,2 Gen uns Platz in äire Herze! Mir hän nemads Unrecht doe, mir hän nemads vuletzt, (a) (b) mir hän nemads ibavordeilt. 7,3 Ich sag des nit, um äich zue vuurteile; denn ich ha scho zvor gsait, daß ihr in unsam Herz sin, mitzschterbä un mitzläbä. (a) (b) 7,4 Ich schwätz mit großa Zuevasicht vu äich; ich rehm viel vu äich; ich bi voll mit Troscht; ich ha ibamessig Fräid (Freud) in alla unsre Vufolgig.Ä Gmeinde goht in sich7,5 Denn als mir nohch (a) Mazedonien kumme, finde mir kei Rueh; sundern vu alle Site (b) ware mir unda druck, vu uße mit Händel, vu inne mit Angscht. 7,6 Aba Gott, der di Kliene (Gringe) treschtet, der treschtet uns durch de Akunft (des Itreffä) vum (a) Titus; 7,7 nit ällei durch si Akunft (Itreffä), sundern au durch d Troscht, mit däm ma (er) bi äich treschtet worde war. Er vuzellt uns vu äirem Vulange, äirem Hiile, äirem Eifa fir mi, so daß ich mi noh me fräi.7,8 Denn wenn ich äich au durch d Bref truurig gmacht ha, reut's mi nit. Un wenn's mi greut het - ich sieh jo, daß selle Bref äich wohl ä Wieli truurig gmacht het -, (a) 7,9 so fräi ich mi doch etzed nit driba, daß ihr truurig worde sin, sundern driba, daß ihr truurig worde sin zuer Reu. Denn ihr sin truurig worde nohch Gottes Wille, so daß ihr vu uns kei Schadä glitte hän. 7,10 Denn (a) (b) de Truurigkeit nohch Gottes Wille wirkt d Seligkeit ä Reu, de nemads reut; (c) de Truurigkeit dr Welt aba bwirkt d Tod. 7,11 Lueg: ebe des, daß ihr truurig worde sin nohch Gottes Wille, wel Mehä het des in äich brocht (bwirkt), dzue Vuteidigung, Unwille, Angscht, Vulange, Eifa, Bschtrofig! Ihr hän in alle Schtickli bwiese, daß ihr rein sin in der Sach. 7,12 Drum, wenn ich äich au gschribe ha, so isch's doch nit gschehe wägä däm, der bleidigt het, au nit wägä däm, der bleidigt worde isch, sundern dmit äira Mehä fir uns gsähne worde isch bi äich vor Gott. 7,13 Dodurch sin mir treschtet worde. Üßer sellem unsam Troscht aba hän mir uns noh ibaüs gfräit iba de Fräid (Freud) vum Titus; denn si Geischt isch erfrischt worde vu äich allene. 7,14 Denn was ich vor nem vu äich grehmt ha, dorin bi ich nit zschande wore; sundern we alles wohr isch, was mir vu äich gsait hän, so het sich au unsa Rehme vor Titus als wohr erwiese. 7,15 Un na (er) isch ibaüs herzlich gege äich gsinnt, wenn na an d Ghorsam vu äich ällei denkt, we ihr nen mit Respekt (Furcht) un Zittre ufgnumme hän. 7,16 Ich fräi mi, daß ich mi in allem uf äich vulo ka. S 8. KapitelDeile mit d andere!8,1 Mir den äich aba kund, lebi Breda, de Gnade Gottes, de in d Gmeinde Mazedoniens ge isch. (a) 8,2 Denn ihri Fräid (Freud) war ibaüs, als sie durch viel Vufolgig bwährt wäre, un obwohl sie sehr (arg) arm sin, hän sie doch viel ge in alla Ifalt. 8,3 Denn nohch Kräfte, des beziig ich, un sogar iba ihri Kraft hän sie willig ge 8,4 un hän uns mit viel Worte gfrogt, ob sie mithelfe dürfte an d Wohltat un dr Gmeinschaft vum (a) Denscht fir di Heilige; 8,5 un des nit nur, we mir ghofft hän, sundern sie gän sich selba, zerscht däm Herrn un dnohch uns, nohch rem Wille Gottes. 8,6 So hän mir Titus zuegrote (zuegschwäzt), daß sa (er), we na (er) zvor agfange het, etze au de Wohltat unda äich vollends macht (üsrichtet).8,7 We ihr aba (a) in alle Schtickli rich sin, im Glaube un im Wort un in d Isicht un in allem Eifa un in dr Lebi, de mir in äich gweckt hän, so (b) gän au viel bi däre Wohltat. 8,8 Des sag i nit als Bifehl; sundern wel anderi so flisig sin, pref ich au äiri Lebi, ob sie rechta Art isch. 8,9 Denn ihr kennt de Gnade unsares Herrn Jesus Chrischtus: obwohl la (er) rich isch, wird da (er) doch (a) (b) arm um äich, dmit ihr durch sini Armuet rich wäre den. 8,10 Un dorin sag ich mi Meinig; denn des isch äich nitzlig, de ihr sit vorigem Johr agfange hän nit ällei mit däm Doe, sundern au mit däm Welle. 8,11 Etze aba mache (vollfiire, vollbringe) au des Doe, dmit, we ihr gwillt (gneigt) sin z welle, so ihr au gwillt (gneigt) sin z mache (vollfiire, vollbringe) nohch rem Maß vu däm, was ihr hän. 8,12 Denn wenn dr guete Wille do isch, so isch scha (er) willkumme nohch däm, was eina het, nit nohch däm, was sa (er) nit het. (a) (b) 8,13 Nit, daß di andere gueti Däg ha solle un ihr Not liede, sundern daß ses zue nem Üsgliech kummt. 8,14 Etze hilft äira Ibafluß ihrem Mangel ab, dmit dnohch au ihr Ibafluß äirem Mangel abhelfe ka un so ä Üsgliech gschieht, 8,15 we gschribe schtoht (2. Moses 16,18): "Wer viel sammlet, het kei Ibafluß, un wer weng sammlet, het kei Mangel."
Paulus schickt Titus un noh zwei anderi Breda nohch Korinth8,16 Gott aba syg Dank, der däm Titus d Eifa fir äich ins Herz ge het. 8,17 Den (a) (b) na (er) zue glo het zschwätze; ja, wel la (er) so arg flisig war, isch scha (er) vu selba zue äich greist. 8,18 Mir hän aba (a) d Brueda mit nem gschickt, wägä däm sinem Lob vu sinem Denscht am Evangelium durch alli Gmeinde goht. 8,19 Nit ällei aba des, sundern na (er) isch au vu d Gmeinde dzue igsetzt, uns zue begleite, (a) wenn mir de Gabe ibabringe däm Herrn zuer Ehri un zuem Erwies unsres guete Wille. 8,20 So vuheete mir, daß uns öbber (ebber) schlecht nohchschwäzt wägä dr Gabe, de durch uns ibabrocht wird. 8,21 Denn mir luege druf, daß ses redlich zuegoht nit ällei vor rem Herrn, sundern au vor d Mensche. 8,22 Au hän mir mit ne unsa Brueda gschickt, däm si Eifa mir oft in viele Schtickli erprobt hän, etze aba isch scha (er) noh viel eifriga üs großem Vuträue zue äich. 8,23 S isch etze (a) (b) Titus, der mi Gfährte un mi Mitarbeita unda äich isch, odr s sin unsari Breda, de Abgsandti vu d Gmeinde sin un ä Ehri Chrischti: 8,24 bringe d Bewäis äira Lebi un zeige, daß mir äich zue Recht vor ne (a) grehmt hän offe d Gmeinde.S 9. Kapitel9,1 Vu däm Denscht, der fir di Heilige gschieht (bassiert), bruuch ich äich nit z schribe. 9,2 Denn ich weiß vu äirem (a) guete Wille, den ich an äich rehm bi däne üs Mazedonien, wenn ich sag: Achaja isch scho voriges Johr parat gsi! Un äira Baischpiel het di meischte atribe (agschpornt). 9,3 Ich ha aba de Breda gschickt, dmit nit unsa Rehme iba äich znicht wer in däm Schtuck, un dmit ihr parat sin, we ich vu äich gsait ha, 9,4 daß nit, wenn de üs Mazedonien mit mir kumme un äich nit parat finde, mir, um ma nigs sage: un ihr, zschande wäre mit unsra Zuevasicht. 9,5 So ha ich s etze fir nedig agsähne, de Breda z vumahne, daß sie vorüszoge sin zue äich, um de vu äich agsaite Gabe zvor parat z mache, so daß sie paratliet als ä Gabe des Segens un nit vum Giz.
We Chrischte schpende sotte9,6 I mein aba des: Wer do gizig (kärglich) sajt, der wird au gizig (kärglich) ernte; un wer do sajt im Sege, der wird au ernte im Sege. (a) (b) 9,7 Jeda, we er's sich im Herz vorgnumme het, (a) nit mit Unwille odr üs Zwang; denn ä frehliche Geba het Gott leb. 9,8 Gott aba ka mache, daß alli Gnade massig unda äich isch, dmit ihr in alle Dinge alliziit voll Zfriede sin un noh rich sin zue jedäm guete Werk; 9,9 we gschribe schtoht (Psalm 112,9): "Er het üsgschtreut un d Arme ge; sini Grechtigkeit bliebt in Ewigkeit." 9,10 Der aba Some git däm Säma un Brot zuem Ässä, der wird au äich Some ge un nen mehre un wagse losse de Fricht äira Grechtigkeit. (a) 9,11 So den ihr rich si in alle Dinge, z ge in alla Ifalt, de durch uns bwirkt Danksagig an Gott. 9,12 Denn dr Denscht vu d Sammlung hilft nit ällei däm Mangel vu d Heilige ab, sundern bwirkt au ibaüs dorin, daß vieli Gott danke. 9,13 Denn fir d treue Denscht priese sie Gott iba äira Ghorsam im Ziignis (Bekenntnis) zuem Evangelium Chrischti un iba de Ifalt äira Gmeinschaft mit ne allene. 9,14 Un in ihre Gebete fir äich sehne sie sich nohch äich wägä d ibamessigä Gnade Gottes bi äich. 9,15 Gott aba isch Dank fir sini Gabe de ma garnit bschribe ka!S 10. KapitelDe Schtellig (Autorität), de Paulus het10,1 Ich selba aba, Paulus, vumahn äich bi d Sanftmuet un Güte Chrischti, der ich in äira Gegewart undawirfig si soll, aba muetig, wenn ich wiet wäg vu äich bi. 10,2 Ich bitt aba, daß ihr mi nit zwingt, wenn ich bi äich bi, muetig z si un (a) (b) de Kaltschnauzigkeit z gebruuche, mit der ich gege ä baar vorzgoh denk, de unsa Wandel fir fleischlich halte. 10,3 Denn obwohl mir im Fleisch läbä, kämpfe mir doch nit uf fleischlichi Art. 10,4 Denn de (a) Waffe unsres Kampfs sin nit fleischlich, sundern mächtig im Denscht Gottes, Feschtige nieda zmache. 10,5 Mir mache dmit meinige un alles Hohe nied, des sich hoch hebt gege de Isicht Gottes, un nähmä gfange alles Denke im Ghorsam gege Chrischtus. 10,6 So sin mir parat, z schtrofe alles Bese (Unghorsam), sobald äira Ghorsam vollkumme wore isch.10,7 Luege, was vor Auge lit! Vuloßt sich öbber (ebber) druf, daß sa (er) Chrischtus aghert, der bedenkt nomol au des bi sich, daß, we na (er) Chrischtus aghert, so au mir! 10,8 Au wenn ich mi noh me (a) (b) dr Vollmacht rehme wir, iba de uns dr Herr ge het, äich zue erbaue (erbäue), un nit äich nieda zmache, so wir ich nit zschande wäre. 10,9 Des sag ich aba, dmit s nit schient, als hätt ich äich mit däm Bref ufschrecke welle. 10,10 Denn sini Bref, sage sie, wiege schwer un sin schtark; aba wenn na (er) selba do isch, isch scha (er) schwach un sini Worte schwach. 10,11 Wer so schwätzt, der bedenk: we mir üs dr Fremdi in d Worte unsra Bref sin, so wäre mir, wenn mir do sin, au mit dr Tat si. (a) Uf was ma schtolz (igebildet) si derf10,12 Denn mir wage nit, uns unda de z rechne odr mit däne zue vuglichä, de (a) (b) sich selba lobe (empfehle); aba wel sie sich nur an sich selba mässe un mit sich selba vuglichä, vuschtehn sie nigs. 10,13 (a) Mir aba wen uns (b) (c) nit iba alli Maße üs rehme, sundern nur nohch rem Maß, des uns Gott zuegmässe het, nämlich daß mir au bis zue äich glange solle. 10,14 Denn s isch nit so, daß mir uns zviel amäße, als wäre mir nit bis zue äich glangt; denn mir sin jo mit däm Evangelium Chrischti bis zue äich kumme 10,15 un rehme uns nit iba alli Maße üsä mit däm, was anderi gschafft hän. Mir hän aba de Hoffnig, daß mir, wenn äira Glaube in äich wagst, nohch rem Maß, des uns zuegmässe isch, ibaüs zue Ehre kumme. 10,16 Denn mir wen des Evangelium au däne predige, de gegeiba vu äich huuse, un rehme uns nit mit däm, was anderi nohch ihrem Maß gmacht hän. 10,17 "Wer sich aba rehmt, der rehmt sich des Herrn" (Jeremia 9,22.23). (a) 10,18 Denn nit der isch tichtig, der sich selba lobt (empfehlt), sundern der, (a) der d Herr lobt (empfehlt).S 11. KapitelPaulus un di falsche Aposchtel11,1 Len mir ä weng Dümmi zue! Doch ihr haltet mir's wohl zguet. 11,2 Denn ich eifa um äich mit göttlichem Eifa; denn ich ha äich vuschproche (vulobt) mit einem Ma, dmit ich Chrischtus (a) äich als ä reini Jungfrau bring. 11,3 Ich fircht aba, daß, we (a) de Schlange Eva vufihrt het mit ihra Lischt, so au äira denke abbringe will vu d Ifalt un vu d Erlichkeit gegeiba Chrischtus. 11,4 Denn wenn eina zue äich kummt un (a) ä andere Jesus predigt, den mir nit predigt hän, odr ihr ä andere Geischt gregä, den ihr nit gregt hän, odr ä anderes Evangelium, des ihr nit agnumme hän, so dulde ihr des recht gern! 11,5 Ich mein doch, ich bi nit weniger als der Ibaaposchtel. (a) (b) 11,6 Un wenn ich scho (a) dabbig (ungschickt) bi im Schwätze, so (b) bi ich's doch nit in d Isicht; sundern in jeda Art un vor allem hän mir sie bi äich kundgmacht.11,7 Odr ha ich gsindigt, als ich mi klei gmacht ha, dmit ihr groß waret? Denn (a) (b) (c) ich ha äich des Evangelium Gottes ohni Geld (Schotta) vukindigt. 11,8 Anderi Gmeinde ha ich bschtohle un Geld vu nene gnumme, um äich dene z kenne (könne). (a) 11,9 Un als ich bi äich war un Mangel ka ha, fleg ich nemads zuer Lascht. Denn minem Mangel helfe de Breda ab, de üs Mazedonien kumme sin. So bi ich äich in keina Art zuer Lascht gfalle un will s au widahi so halte. 11,10 So gwiß de Wohret Chrischti in mir isch, so soll mir dr Röhm in d Gegend vu Achaja nit vuwehrt wäre. 11,11 Wurum des? Wel ich äich nit leb ha? Gott weiß ses. 11,12 Was ich aba doe, des will ich au widahi doe un däne d Alaß nähmä, de ä Alaß sueche, sich z rehme, das sie sin we mir. 11,13 Denn solchi sin falschi Aposchtel, falschi Arbeita un vuschtelle sich als Aposchtel Chrischti. (a) 11,14 Un des isch au kei Wunda; denn na (er) selbscht, dr Sadan, vuschtellt sich als Engel vum Lecht. 11,15 Drum isch's nigs Großes, wenn sich au sini Dena vuschtelle als Dena vu d Grechtigkeit; dere End wird si nohch ihre Tate. Was Paulus alles durchgmacht un ibaschtande het11,16 Ich sag abamols: nemads haltet mi fir dumm; wenn aba doch, so nähme mi a als ä Dummkopf, dmit au ich mi ä weng rehme ka. (a) 11,17 Was ich etzed sag, des sag ich nit däm Herrn gmäß, sundern we in Dümmi, wel mir so ins Rehme kumme sin. 11,18 Do vieli sich rehme nohch rem Fleisch, will ich mi au rehme. 11,19 Denn ihr dulde gerne de (a) Narre, ihr, de ihr schlau sin! 11,20 Ihr dulde's, wenn äich öbber (ebber) knechtet, wenn äich öbber (ebber) üsnutzt, wenn äich öbber (ebber) gfangenimmt, wenn äich öbber (ebber) klei macht, wenn äich öbber (ebber) ins Gsicht (Visasch) schlat. 11,21 Zue minare Schande mueß ich sage, dzue ware mir z lasch!Wo eina kühn isch, ich sags in Dümmi, do bi ich au kühn. 11,22 Sie sin Hebräer, ich au! Sie sin Israelite, ich au! Sie sin Abrahams Kinda, ich au! 11,23 Sie sin Dena Chrischti, ich sag's dumm: ich bi's wiet me! (a) Ich ha me gschafft, ich bi (b) me (efta) gfange gsi, ich ha me Schläg glitte, ich bi me (oft) in Todesangscht gsi. 11,24 Vu d Jude ha ich fünfmol (a) vierzig Geißleschläg weniger eina gregt; 11,25 ich bi dräimol (a) mit Bengel gschla wore, eimol (b) gschteinigt wore; dräimol ha ich Schiffbruch erlitte, ei Dag un ei Nacht trib ich uf däm defe Meer. 11,26 Ich bi me (oft) greist, ich bi in Gfahr gsi durch großi Wildbäch, in Gfahr unda Raiba, in Gfahr unda Jude, in Gfahr unda Heide, in Gfahr in Schtädt, in Gfahr in d Wüschte, in Gfahr uf däm Meer, in Gfahr unda falsche Breda; 11,27 in Meh un Arbet, in viel Wache, in Hunga un Durst, in viel Faschte, in Froscht un Nackedei (Blöße); (a) 11,28 un üßa däm noh des, was jede Dag uf mi ischtirmt, un (a) de Sorg fir alli Gmeindene. 11,29 Wer isch schwach, un ich wir nit schwach? Wer wird z Fall brocht (Agfochte), un ich brenn nit [fir nen]? 11,30 Wenn ich mich denn rehme soll, (a) will ich mich wägä minere Schwachheit rehme. 11,31 Gott, dr Vada vum Herrn Jesus, der globt isch in Ewigkeit, weiß, daß ich nit leg. 11,32 In Damaskus het dr Schtadthaltr vum Kenig Aretas d Schtadt bwacht dr Damaszener un wott mi gfangeneh, 11,33 un ich wir in nare Kratte (Zeine) durch ä Fenschta d Muure rundaglo un entkummt sinene Händ . (a) S 12. KapitelDe Vision, de Paulus ka het, un si Pfohl im Fleisch12,1 Grehmt mueß wäre; wenn's au nigs nitzt, so will ich doch kumme uf de Erschinige un Offenbarige vum Herrn. 12,2 Ich kenn ä Mensch in Chrischtus; vor vierzehn Johr - isch scha (er) im Lyb (Ranze) gsi? ich weiß ses nit; odr isch scha (er) üßa däm Lyb (Ranze) gsi? ich weiß ses au nit; Gott weiß ses -, do wird sella vufrachtet (wägbrocht) bis in d dritte Himmel. 12,3 Un ich kenn dselbe Mensch - ob ba (er) im Lyb (Ranze) odr üßa däm Lyb (Ranze) gsi isch, weiß ich nit; Gott weiß ses -, 12,4 der wird vufrachtet (wägbrocht) in des Paradies un het unüsschprechlichi Worte ghärt, de kei Mensch sage ka. 12,5 Fir dselbe will ich mi rehme; fir mi selba aba will ich mi nit rehme, (a) üßa wägä minare Schwächi. 12,6 (a) Un wenn ich mi rehme wott, wer ich nit dumm; denn ich doe d Wohret sage. Ich vugniff ma aba des, dmit nit öbber (ebber) mi hecha achte, als sa (er) a mir sieht odr vu mir härt. 12,7 Un dmit ich mi wägä dr hohe Offenbarige nit ibaheb, isch mir ge ä Pfahl ins Fleisch, nämlich vum Sadan ä Engel, der mi mit d Fuscht schla doet, dmit ich mi nit ibaheb. 12,8 Wägä däm ha ich dräimol zuem Herrn gfleht, daß sa (er) vu mir ab lost. 12,9 Un na (er) het zue mir gsait: Loss dir's an minere Gnade guet si; denn mi Kraft isch in d Schwache mächtig. Drum will ich mi am allalebschte rehme wägä minere Schwächi, dmit de Kraft Chrischti bi mir huust (wohnt). 12,10 Drum bi ich voll Muet in d Schwächi, in Gschunde werde, in Net (Nöte), in Vufolgig un Ängscht, um Chrischti wille; denn wenn ich schwach bi, so bi ich schtark. (a)Paulus sorgt sich um de Gmeinde in Korinth12,11 Ich bi ä Narr wore [mit minem Rehme]! Dozue hän ihr mi zwunge. Denn ich soll vu äich globt wäre, do ich doch (a) nit weniger bi als de Ibaaposchtel, obwohl ich nigs bi. 12,12 Denn's sin jo de Zeiche vumä Aposchtel unda äich gschehe in alla Geduld, mit Zeiche un mit Wunda un mit Tate. (a) (b) 12,13 Was isch's, worin ihr z kurz kumme sin gegeiba d andere Gmeinde, üßa (a) daß ich äich nit z Lascht gfalle bi? Vugen mir des Unrecht! 12,14 Lueg, ich bi etzed parat, zuem dritte Mol zue äich z kumme, un will äich nit z Lascht falle; denn ich suech nit äia Sach, sundern äich. Denn s solle nit d Kinda d Eltere Schätz sammle, sundern d Eltere d Kinda. 12,15 Ich aba will gern higo un (a) hige wäre fir äiri Seele. Wenn ich äich me leb, soll ich drum weniger glebt wäre?12,16 Etze ischs guet, ich bi äich nit z Lascht gfalle. Aba bi ich öbbe falsch un ha äich mit Hindalischt gfange? 12,17 Hab ich äich öbbe ibavordeilt durch eina vu däne, den ich zue äich gschickt ha? 12,18 (a) Ich ha Titus zuegrote (zuegschwäzt) un d Brueda mit nem gschickt. Het äich öbbe Titus ibavordeilt? Hän mir nit beidi im gliche Geischt gfeilscht? Sin mir nit in dselbe Fößschtapfe gange? 12,19 Scho lang den ihr denke, daß mir uns vor äich vuteidige. Mir schwätze jo doch in Chrischtus vor Gott! Aba des alles gschieht (bassiert), mit Lebi, zue äira Erbauig. 12,20 Denn ich fircht, (a) wenn ich kumm, find ich äich nit, we ich will, un ihr finde mi au nit, we ihr wen, sundern s git Hader, Näid, Zorn, Zank, dummes Gschwätz, Luug un Trug, Agebaräi, Unordnig. 12,21 Ich fircht, wenn ich abamols kumm, wird mi Gott klei mache bi äich, un ich mueß Leide iba vieli, de (a) zvor gsindigt un nit Buße doe hän fir d Dreck un Schand (Unzucht) un de Uswiichs, de sie tribe hän. S 13. KapitelLetschti Warnig13,1 Etze kumm ich zuem dritte Mol zue äich. (a) "Durch zwei odr dräier Ziige Muul (Gosch) soll jedi Sach bschtätigt wäre." (5. Moses 19,15) 13,2 Ich ha's vorusgsait un sag's abamols vorus - we bi minem zweite Bsuech, so au etze üs dr Fremdi (Ferni) - däne, de zvor gsindigt hän, un d andere allene: Wenn ich noh eimol kumm, dann (dnoh) will ich nit schone. 13,3 Ihr vulange jo ä Bewäis dfir, daß Chrischtus in mir schwätzt, der äich gegeiba nit schwach isch, sundern isch mächtig unda äich. 13,4 Denn wenn na (er) au kriizigt worde isch in Schwächi, so läbt er doch in dr Kraft Gottes. Un wenn mir au schwach sin in nem, so wäre mir uns doch mit nem lebändig erwiese an äich in dr Kraft Gottes.13,5 Luege äich selba a, ob ihr im Glaube schtehn; prefe äich selba! Odr wiße na selba nit, daß Jesus Chrischtus in äich isch? Wenn nit, dann (dnoh) wäre ihr jo schlecht (untichtig). 13,6 Ich hoff aba, ihr den erkenne, daß mir nit schlecht (untichtig) sin. 13,7 Mir bitte aba Gott, daß ihr nigs Beses den; nit dmit mir als tichtig agsähne wäre, sundern dmit ihr des Guete den un mir we di Schlechte (Untichtige) sin. 13,8 Denn mir kenne (könne) nigs gege d Wohret, sundern nur ebis fir d Wohret doe. 13,9 Mir fräie uns jo, wenn mir schwach sin un ihr schtark (mächtig) sin. Um des bäte mir au, um äiri Vollkummeheit. 13,10 Wägä däm schrib ich au des üs dr Fremdi (Ferni), (a) dmit ich nit, wenn ich do bi, Scharf (Schtreng) si mueß nohch dr (b) Vollmacht, de mir dr Herr ge het, zuem erbaue (erbäue), nit zuem zerschtere.
D Paulus greßt zuem Schuss13,11 Zletscht, lebi Breda, (a) fräie äich, len äich zrechtbringe, len äich vumahne, hän einaläi Sinn (Gmeht), haltet Friide! So (b) wird der Gott dr Lebi un vum Friide mit äich si. 13,12 Greßt äich undaänanda mit däm heilige Kuß. S greße äich alli Heilige. 13,13 De Gnade unsares Herrn Jesus Chrischtus un de Lebi Gottes un de Gmeinschaft vum Heilige Geischt isch mit äich allene!Letschte Änderungen Februar 23, 2006 by Dietmar Wiesler (Copyright) Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999 |